من یاغی دربندم

مطالب سعید علیجانی/اهل گنو/اهل شعر/طرفدار دانش آزاد

من یاغی دربندم

مطالب سعید علیجانی/اهل گنو/اهل شعر/طرفدار دانش آزاد

آخرین نظرات
  • ۳۰ مرداد ۹۶، ۰۰:۳۳ - بهروز
    ازز

طرفدار نباشید ۲ (من طرفدار شترمرغ هستم!)

دوشنبه, ۱ تیر ۱۳۹۴، ۰۴:۵۰ ق.ظ

مطلب اول طرفدار نباشید رو پارسال نوشتم. با محوریت نرم‌افزارهای آزاد و غیر آزاد.


در مطلب دوم طرفدار نباشید، می‌خوام از یه تمثیل و یه بازی جالب برای نقد طرفداری‌های ورزشی استفاده کنم. قضیه از این قراره که هر کدوم از ما یه حیوون رو انتخاب می‌کنیم و طرفدارش می‌شیم. و سر این که چه حیوونی قوی‌تره، چه حیوونی سریع‌تره و چه حیوونی گنده‌تره بین خودمون کل‌کل می‌اندازیم. خب چه جالب، من اعلام می‌کنم طرفدار شترمرغ هستم، چون خیلی سریعه و می‌تونه تو مسابقهٔ دو بین حیوون‌ها قهرمان بشه، از همهٔ پرنده‌ها بزرگ‌تره، گردن درازی داره. و حاضرم با همهٔ آدما سر شترمرغ کل‌کل بندازم. فیلم مستند نگاه کنم و هر وقت شترمرغ تو فیلم کار جالبی کرد، واسه ملت هر دقیقهٔ فیلم رو توئیت کنم. مثلن «شترمرغ با سرعت در بیابان می‌دود، چه خوب...» بعدش بیام و در مدح سرعت بالای شترمرغ به پست تو وبلاگم بنویسم. و حتا یه سرویس خبری هم درست کنم که اخبار شترمرغ‌هارو (دویدن، غذا خوردن، دعوا کردن و ...) پوشش بدم. هزینه خرج کنم برای دیگر دوستداران این حیوان دراز و ناز، پخش زندهٔ مراسم دویدن شترمرغ‌ها رو پخش کنم، تا ملت به صورت زنده شترمرغ‌ها رو ببین و راجع بهش تو شبکه‌های اجتماعی بحث کنن. شبکهٔ تلویزیونی تخصصی شترمرغ هم ایدهٔ خوبیه. یه کار بهتر، میشه المپیک شترمرغ‌ها رو راه انداخت و شترمرغ‌ها رو از ملیت‌های مختلف تو رشته‌های دویدن و جنگیدن و ... با هم رقابت کنن. خب من طرفدار شترمرغ اصیل آرایایی هستم که خون پاک آریایی تو رگ‌هاش جریان داره و از همه بهتره. و این داستان ادامه داره....


سوال، از این طرفداری که در بالا گفتم چی به منِ شترمرغ‌دوست می رسه؟

درسته، وقتی یه پدیدهٔ مسخره‌رو این قدر بزرگ کنیم و بهش اهمیت بدیم همین میشه. این پدیده طرفداری از شترمرغ نیست، بلکه طرفداری از تیم‌های ورزشی (چه ملی چه باشگاهی، چه فوتبال، چه والیبال چه کشتی، چه شترمرغ‌دوانی!) و اهمیت دادن به مسابقات ورزشیه. وقتی می شینیم پای یه مسابقهٔ ورزشی نتیجهٔ اون هیچ تاثیری نمی‌تونه رو ما داشته باشه، جز تلف کردن وقت خودمون و دیگران. البته این نکته‌رو فراموش نکنیم که از نظر من آدمی که تنبل باشه و نخواد فکر کنه یا کار انجام بده، ترجیحش بر اینه که وقت خودش رو تلف کنه، و چه وقت‌ تلف‌کردنی بهتر از تماشای مسابقهٔ ورزشی. بزرگ‌ کردن رقابت‌های ورزشی، مثل همون المپیک شترمرغ‌ها مسخره است و آخرش هیچ چی به ما نمی‌رسه. حواسمون باشه، هدف رسانه‌ها انحصاری اینه که ما رو از فکر کردن و کار کردن دور کنن، و ما رو عادت بدن به وقت تلف کردن.

سوال من اینه، این که ایران تو والیبال یا فوتبال یا هر رشتهٔ دیگه، فلان تیم رو برد، آیا این برد تو وضعیت من یا سایر انسان‌ها تاثیری داشت؟ آیا به من پولی رسید؟ آیا از نظر علمی پیشرفت کردم؟ آیا جایی که زندگی می‌کنم، بهتر شد؟ آیا ظلم دیگران برداشته شد؟

جواب همهٔ سوال‌های بالا منفیه، تنها اثر تماشا وطرفداری از این پدیده‌ها اینه که وقت خودمون به اندازهٔ چند ساعت تلف می‌کنیم. دغدغه و فکرمون  از مسائل مهم به سمت مسائل مسخره‌ای چون برد و باخت و خطا و آبشار و سرویس و آفساید و ... میره. با طرفداری و توئیت کردن، پست نوشتن در سایر جاها، اسپم تولید می‌کنیم و وقت دیگران رو تلف می‌کنیم و حواسشون رو پرت می‌کنیم. منظور از طرفدار نبودن اینه که به این مسائل مسخره اهمیت ندیم، و در موردش هیچ حرفی نزنیم


من فکر می‌کنم مسابقات ورزشی و اهمیت دادن رسانه‌ها، یه سناریویی هست برای کنترل انسان‌ها. برای اهمیت دادن به عقل و خردورزی طرفدارار نباشد.


شترمرغ


چند مطلب شترمرغی دیگه در راه است....



نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی